Alice Bakker: “Misschien waren we te eigenwijs om samen te schrijven”

Wat als je als schrijver zelf niet meer toekomt aan schrijven? Alice Bakker merkt dat haar eigen advies – tijd is vooral een kwestie van prioriteit – gemakkelijker te geven is dan op te volgen. Ze vertelt over schrijven met z’n tweeën, onverwachte wendingen en waarom goede feedback het verschil maakt.

Je tekstbureau In Woordenland is je werk, met opdrachtgevers en deadlines. Je romans schrijf je daarnaast. Hoe maak je daar tijd voor?

Dat is soms lastig. Ik werk sinds begin 2026 een dag minder en ik merk dat vooral het schrijven van romans er soms bij inschiet. Toen ik nog wel vijf dagen per week werkte, koste fictie schrijven mij een half uur per werkdag.

Als mensen voorheen tegen mij zeiden dat ze best een boek wilden schrijven, maar geen tijd hadden, riep ik altijd: je hebt wel tijd, maar geen prioriteit. Dus ja, ik heb intussen zelf ook een gebrek aan prioriteit 😉

In je blog Elf gesprekken, elf werelden schrijf je dat de mooiste antwoorden lang niet altijd de antwoorden zijn die je vooraf had bedacht. Hoe komen die dan boven tafel?

Dat is een blog over mijn werk als interviewer. De mooiste antwoorden komen op de beste vragen. Soms zijn dat inkoppers (die stel ik bewust en graag) en soms krijg je inderdaad dan het antwoord dat je niet aan zag komen. Dan dacht ik dus dat de vraag een inkopper was…

Als mensen enthousiast zijn over wat ze doen, krijg je soms ook vanzelf mooie antwoorden, als je maar doorvraagt. Een uitzondering is als je kinderen moet interviewen. Op de vraag waarom wedstrijdzwemmen nou zo leuk is, krijg je gerust als antwoord: ‘Nou gewoon, omdat het leuk is …’

Wat doen al die gesprekken met je eigen schrijven?

Veel. Elk levensverhaal vormt mijn eigen kijk op de wereld. Elk verhaal kan ook inspirerend zijn voor mijn romans, die gaan over hedendaagse personen en situaties.

Je schrijft young adult voor lezers vanaf dertien jaar, daarnaast schrijf je romans voor volwassenen. Wat moet je anders doen als je voor jongeren schrijft?

Niet veel! Het grootste verschil is de leeftijd van de hoofdpersoon. Bij een young adult is de hoofdpersoon zo rond de zestien, bij een roman volwassen.

Natuurlijk moet je dan ook in de beleefwereld duiken van de jongere en dat gaat me steeds minder goed af. Toen ik begon met YA waren mijn eigen kinderen rolmodel, inmiddels zijn zij volwassen en krijg ik aan tafel geen schoolstraattaal meer mee.

Dat is de reden dat ik heb besloten om me voortaan alleen nog op roman te richten qua schrijven.

De serie Angela & Emma schrijf je samen met Elly Wassenaar als duo Bakker & Wassenaar. Hoe schrijf je met z’n tweeën één boek?

Dat begon als uitdaging in coronatijd. We wilden weleens kijken of we dat konden, vonden allebei dat we daar misschien te eigenwijs voor waren.

We besloten een novelle te schrijven; ik vanuit hoofdpersoon Angela, Elly vanuit hoofdpersoon Emma. Voor de oplettende lezer: bewust met dezelfde voorletter als wijzelf.

We schrijven om de beurt een hoofdstuk (of twee). Inmiddels zijn er na de novelle al twee dikke romans verschenen en schrijven we aan de derde. Het bevalt ons goed!

Hoe gaat dat als jullie het oneens zijn over wat er met een personage moet gebeuren?

Dat is de grootste uitdaging van samen schrijven. Als ik denk dat een verhaal linksaf op moet, kan Elly bedenken dat het rechtsaf gaat.

Soms is dat even slikken, maar het zorgt er meestal ook voor dat ik daarna opensta voor haar optie en erin mee ga. Dan bruist mijn inspiratie gelijk om door te schrijven. Eén keer vond ik een hoofdstuk te heftig en heeft Elly het herschreven. Maar eigenlijk is dat verder nooit gebeurd.

In je blog Verkoop je veel, op zo’n markt? schrijf je dat je er geen idee van hebt hoeveel je verkoopt. Waarom ga je er dan toch staan?

Daar heb ik een simpel antwoord op: promotie. Als schrijver moet je hard je best doen om je boeken op de markt te krijgen, zeker als je bij een kleinere uitgeverij zit. Overigens heb ik die dag prima verkocht.

Je bedenkt zelf de opdrachten voor je schrijfcafés. Wat maakt zo’n opdracht goed?

Dat zou je eigenlijk aan de deelnemers van mijn schrijfcafé moeten vragen. Wat ik wel weet is dat het soms bijzonder verrassend is wat men ervan maakt, Ik heb 24 deelnemers en krijg zeker twintig uiteenlopende verhalen. Zo verrassend, hoe bijna iedereen een onderwerp anders interpreteert.

Iedereen krijgt daar feedback van alle andere deelnemers. Wat doet dat met een tekst?

Daar wordt elke tekst beter van. Het is heel mooi om te zien hoe de schrijvers elke maand beter worden in schrijven, dat is natuurlijk ook het doel van deelnemen.

Hoe zorg je dat feedback in een groep bruikbaar blijft en niet verzandt in meningen?

Dat gaat vanzelf: iemand die bij wijze van spreken niet eens weet waar een punt of komma moet staan, krijgt als vanzelf andere feedback dan iemand die al een steengoed verhaal schrijft. Het komt niet voor dat een verhaal afgekraakt wordt, men behandelt elkaar vol respect.

In je blog Hé, schrijver! schrijf je dat een schrijver weliswaar weet wat hij bedoelt, maar dat feedback laat zien hoe zijn tekst écht wordt geïnterpreteerd. Wat begrijpen lezers dan vaak anders dan de schrijver bedoelde?

Je hebt als schrijver in je hoofd wat je bedoelt, maar het is niet altijd eenvoudig om dat ook zo over te brengen. Want wat in jouw hoofd een compleet verhaal is, kan op papier zomaar een puzzel met ontbrekende stukjes zijn.

Dat wil niet zeggen dat je alles helemaal uit moet schrijven, mijn boodschap kan ook zijn dat je de lezer niet moet onderschatten, dat die zelf tussen de regels door ook wel dingen snapt. Ach, best lastig, dat schrijven!

Iemand komt voor het eerst naar je schrijfcafé met een tekst waarover hij onzeker is. Hoe vang je zo iemand op?

Met de boodschap dat echt elk niveau welkom is. Als je naar het schrijfcafé komt, dan wil je leren schrijven en heb je als het goed is ook de motivatie om beter te worden. Niemand wordt afgebrand, er wordt met veel respect met elkaar omgegaan.