Maarten Bax: “Het zijn smeuïge verhalen over de échte Bad Boys”

Sportjournalist Maarten Bax vindt het jammer dat de bad boys in de topsport uitsterven. In zijn nieuwe boek Bad Boys schrijft hij over Maradona en Mike Tyson, maar ook over topsporters van wie je nooit zou vermoeden dat ze over de schreef gingen. Eerder schreef hij boeken over Badr Hari, Wesley Sneijder en Johan Cruijff.

Je werkte jaren in de sportjournalistiek voordat je aan je eerste boek begon. Wat moest je afleren?

“Schrijven is schrappen,” zo zei Godfried Bomans ooit. En dat klopt.

Waaraan merk je bij jezelf dat je te snel tevreden bent over een tekst?

Dan loopt het niet lekker, vaak door mijn vermoeidheid. Je moet je teksten vaak meerdere malen op meerdere verschillende momenten doorlezen om het juiste gevoel en de juiste toon te krijgen.

Badr Hari werkte mee aan zijn biografie, over Wesley Sneijder schreef je zonder zijn toestemming. Wat is het verschil voor de tekst?

Bij Sneijder is het wat zakelijker geworden. Bij Badr zijn het vooral zijn eigen woorden die het boek maken. Dat was de opzet. Zijn biografie heet niet voor niets Mijn verhaal.

Overigens is de biografie van Sneijder in een recensie van de NRC als goed beoordeeld, veel beter dan de biografie waaraan Sneijder later zélf mee heeft gewerkt.

Je schreef verschillende boeken met een co-auteur. Wat haalt die eruit dat jij zelf niet ziet?

Weinig tot niks. Zijn werk was meer een aanvulling op de informatie die ik al verzamelde. Ook was hij sparringpartner. Altijd handig.

Op welk moment laat jij iemand meelezen, en waarom dan?

Als het boek af is, pas nadat ik zelf (meer dan) tevreden ben.

Je geeft je boeken zelf uit bij Eye4Sports. Wat mis je aan een uitgeverij?

Uitgeverijen, zo is mijn ervaring, hebben de pr slecht onder controle. En juist die pr is zo verschrikkelijk belangrijk. Daarom ben ik mijn boeken op een gegeven moment zelf gaan uitgeven.

Het wierp zijn vruchten af. Mijn laatste boek – dat deze herfst op de markt verschijnt en Bad Boys heet – heb ik dan weer laten uitgeven. Ik werd daarvoor gevraagd en had weinig tijd om het zelf uit te geven.

Wat verwijder je als een hoofdstuk te veel werk vraagt van de lezer?

Dan schrijf ik het wat eenvoudiger op.

Voor ‘Cruijff, 14’ verzamelden je ontmoetingen van tientallen mensen. Hoe maak je daar één boek van?

Door te puzzelen. Dat heb ik heel vaak met mijn boeken, puzzelen. Hoe loopt het boek lekker, houdt het een beetje vaart. Bij het boek van Cruijff zocht ik vooral naar de afwisseling tussen de verschillende verhalen.

Wat een kutvoetbal, hè? gaat over de dood van een grensrechter. Hoe bepaal je bij zo’n onderwerp hoever je kunt gaan?

Ik ga af op mijn gevoel, mijn verstand en de reacties van de te interviewen personen. Er is iemand dood gegaan, dus moet je oppassen dat je niet te ver gaat.

Wat maakt volgens jou het verschil tussen een sportboek dat werkt en een sportboek dat niet werkt?

Ooit schreef ik de biografie van Frank en Ronald de Boer. Dat kwam in 2000 uit. Het was zo ongeveer de eerste biografie van een topsporter, in dit geval zelfs twee.

Daarna ontstond er een hausse aan sportboeken, vaak ook biografieën van een niet al te bekende sporter, die een biografie niet waardig was.

Dan werkt het niet. Of ze moeten beroemd zijn óf ze moeten écht een apart verhaal waardig zijn. Het mooiste is natuurlijk beide.

Eind oktober verschijnt ‘Bad Boys’. Wat pak je daarin anders aan dan bij je eerdere boeken, en waarom?

Ik doe niet zoveel anders dan voorheen. Ik heb geleerd dat mijn lezers het lekker vinden als je makkelijk schrijft, zonder dure, moeilijke woorden.

Het enige verschil deze keer is eigenlijk dat ik veel eigen ervaringen – die van achter de schermen – heb beschreven. Mensen vinden dat leuk, interessant.

Iedereen kan tegenwoordig een boek maken en uitgeven. Wat maakt dan nog het verschil?

Goede vraag. Tja, je moet wel iets afwijkends hebben. Iets speciaals. Ik denk dat mijn nieuwe boek, nu al via bijvoorbeeld Bol of Bruna te bestellen, dat heeft.

Het zijn smeuïge verhalen over de échte bad boys in de topsport. Over bekende, zoals Maradona en Mike Tyson, maar ook over topsporters van wie je nooit zou verwachten dat ze ‘bad’ zijn.

Ik heb velen van hen ontmoet, sowieso van alles over ze ontdekt. Ze sterven uit. En dat is heel jammer want het publiek omarmt hen.